OMLADINA JE GRADILA PRUGE, A PRUGE SU GRADILE OMLADINU!

KEMAL HUSEINĆEHAJIĆ

OMLADINA JE NA RADNIM AKCIJAMA GRADILA PRUGE, A PRUGE SU GRADILE OMLADINU!  (citat)

Poslije lektire jednog lijepog i nostalgičnog teksta Mirze Hasanefendića po ne znam koji put „zaronih“ u gomilu starih uspomena i, između ostaloga, nađoh i par dokumenata iz onog vakta „Bratstvo i Jedinstvo“, vremena u kojem  „zajedničko vjerovanje u budućnost zemlje“ nije bila prazna fraza.

„Stari borci“ se još sjećaju horske zezancije: „ … Sa rada se vraćamo vedra čela smjeli, k’o da deset dana ništa nismo jeli …”

Na povratku u naselje poslije naporne borbe za prebacivanje „Norme“ (ruke pune žuljeva, ko se ne sjeća onih plikova od krampe i lopate!), znala se spontano zaoriti brigadirska pjesma; naravno da je i kod nas bilo „umjetničkih tvorevina“ poput gore citirane. Još mi u uhu odzvanjaju biseri kao:

„Naš komandir, naš komandir jebo jeBo…sanac!“

a Beogradska brigada nam „odpjevava“:

„Naša četa, naša četa jebe jebe…tonska!“

Bio sam zaljubljen do obadva klempava uha, samo što to moja izabranica nikad nije „prokužila“ a ja bio prevelika kukavica da bih joj to rekaoDivne  primjere drugarstva nikada neću zaboraviti; uvečer, kada se mjesec nasadi na nepreglednu šumu kukuruza, između akorda gitare čulo se samo pucketanje logorske vatre. Pa odjednom grohotan smijeh jer je neko opet napravio neku „provalu“, ili zajednička pjesma; oni koji bijahu malo sposobniji najčešće nisu bili prisutni, oni su bili u „partizanima“, kako smo mi nazivali diskretno napuštanje grupe od strane parova sa ciljem „detaljnijeg upoznavanja terena“ među izdajnički šuštećim kukuruzima.

 Na prvoj slici iz Skopja sam ja sa jaranima iz (većinom) Beograda; nekolicina njih su bili i aktivni članovi Jugoslovenskog dramskog pozorišta (koje su oni sa ljubavlju krstili u „Jugodrp“).

Jedna od najdražih slika mi je ova sa akcije Skopje ’63 sa psićem ispred šatora; ja sam ga polumrtvog izvadio iz ruševina – neki beogradski list je objavio uz tu sliku i malu reportažu o tom spašavanju. Poslije toga mi, za vrijeme moje posjete raji iz Beogradske brigade, iščeprkaše iz arhive i pokloniše tu sliku. Cuku su prisvojile i sa sobom u Sloveniju ponijele dvije sestre-blizankinje iz Ljubljanske studentske brigade.

 Govorim o akcijama u kojima sam učestvovao i gdje doživjeh divan osjećaj drugarstva i entuzijazma:

1. 1962 Autoput “Bratstvo-Jedinstvo”, Sarajevska Studentska ORB “Mahmut Bušatlija”, naselje Markovac kod Velike Plane, Komandant Brigade je bio Vasilije Rijić;
2. Juli 1963, Autoput “Bratstvo-Jedinstvo”, Sarajevska Studentska ORB “Mahmut Bušatlija”, naselje Kolari kod Smedereva, Komandant je bio Huso (iz Modriča, prezimena se ne sjećam);

3. August 1963, Skopje, mješovita ORB, sastavljena od brigadira-dobrovoljaca iz naselja Kolari (najvećim dijelom studenti Univerziteta Beograd, Sarajevo i Ljubljana).

Sa sjetom mislim na ta vremena! Pokušasmo graditi „Bratstvo-Jedinstvo“, ali izgleda da nam statika nije bila kako treba! Potcijenismo podmuklost onih koji su bili često u prvim redovima i bili najglasniji!

 

About mirzahasanefendic

Née en Bosnie-Herzégovine, dans la vile de Sarajevo, Mirza hasanefendic eu une brillante carrière d'ingénieur, journaliste, écrivain et merveilleux père de famille...
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply