ŠTA JE NAMA TRUBA!

MIRZA HASANEFENDIĆ

ŠTA JE NAMA TRUBA!

Zapis o Keci Vlašiću; umjetniku sa trubom!

Truba je imenica ženskog roda i označava duvački muzički instrument! To je ono što piše u riječniku, a u našim životima truba je mnogo više od toga i ima mali ‘’milion’’ značenja i simbola u našim životima.

Pa tako, kada je neko slabo igrao lopte onda bi se reci, u raji, da je truba za fudbal ( ovih dana imamo toliko tih fudbalskih truba da bi se mogao napraviti cijeli duvački orkestar), pa ima ‘’ona’’  za nekog nesnalažljivog, opet  u raji, LJUBA-TRUBA.  Onda si nekada samo zbog trube išao gledati film ‘’Odavde do vječnosti’’ više puta. Psovao si trubu kada si bio na odsluženju vojnog roka, jer te ona budila svako jutro rano na postrojavanje, čuo si za Jerihonske trube kao simbol  upornosti, zlo su donosile ratne trube, uglavnom u našim životima truba je imala veliko simbolično značenje.

U muzičkom svijetu trube su imale svoje mjesto u orkestrima, u Džezu, u VIS-ovima, u duvačkim pleh orkestrima, a ja sam, lično, najviše volio muzičke melodije koje ja na svojoj trubi stvarao moj dragi  drug , umjetnik trube  Krešimir Vlašić Keco!

Keco je rođen u Pitomači (SR Hrvatska) i rano je počeo svoju muzičku scensku karijeru, već 1959 zajedno sa Kićom Slabincem, Laletom Stefanovićem i Antunom Nikolićem osniva VIS ‘’Tornado’’ koja će biti zapažena pojava na muzičkoj osječkoj sceni.

Keco je bio sve; i pjevač i trubač, a najviše je sve to bilo u ritmu Twista!

Onda jednog dana  je došlo vrijeme za muzičko usavrašavanje, bio je zainteresovan za Zagreb ili Sarajevo. Zagreb se ‘’vag’o’’ jal bi (!), jal ne bi (!), a Sarajevo ga je odmah prihvatilo.  On je došao u grad na Miljacki, da ostane vječno Sarajlija, bolji i veći od mnogih koji su rođeni tu.

Kasnije se Zagreb javljao i izvinjavao zbog birokratske greške, ali sve je već bilo suviše kasno Keco i Sarajevo su pali u međusobnu ljubav!

Talentovan, sa dobrom bazom  i upornim radom, on je brzo napredovao i vrlo brzo se uključio u rad prvih sarajevskih Vokalno instrumentalnih sastava. Kecu sam kao muzičara prvi put sreo 1967-68 u kultnoj ‘’Trasi’’, gdje je legendarni i vječiti upravnik Izo Đirlo, organizovao  mlade sklone muzičkoj sceni. Keco je bio, prije svega, vrstan muzičar u razvoju i stvaranju  vlastitog ‘’imena’’, a uz to vrlo društven, pa se divno uklopio u taj legendarni muzički svijet Trase.

Traži je svoj put i svoj vlastiti izraz, pa je u toj početnoj fazi stvaranja legendarne sarajevske rock-pop scene, koja će naredne decenije biti vodeća u ex-Jugoslaviji, promjenio više muzičkih grupa. Ostalo je u sjećanju da je svirao u grupama;  Šoumeni, Pro Arte i Ambasadori gdje je doživio zvjezdane momente i vrhunac svoje scenske aktivnosti. Zanimljivo je da su kroz sastav Amabasadori za vrijeme od osnivanja do razalaza grupe svirala 33 muzička umjetnika, jedino su uvijek tu bili (nezamjenjivi) gitarist i osnivač Slobodan Vujović, Andrej Stefanović Lale i trubač Krešimir Keco Vlašić.

Trasa je bila kultna ustanova, gdje su se subotom i nedeljom u rano večer skupljali mladi Sarajeva, uživali u muzičkim večerima, a mnogi muzičari, u koje ubrajam svakako i Kecu, bili se neka vrsta dodirljivih idola, uzor i inspiracije pojedincima da se okrenu ka muzici!

Keco je bio jedno vrijeme honorarni muzičar u sarajevskom pozorištu i na radio Sarajevu.

Grupa ‘’Ambasadori’’ je osnovana 1968 od strane gitariste Slobodana Vujovića, a Keco se priključio grupi 1970 i ostao u grupi do ‘’kraja’’.

Uvođenje duvačke sekcije u grupu, ‘’Ambasadorima’’ je donijela novi kvalitet zvukakoji je obogatio njihovo sviranje, pa su već naredne 1971 osvojili šlager sezone sa legendarnom kompozicijom ‘’Plačem za tvojim usnama’’. Upravo je ova pjesma potvrdila koliko je duvačaka sekcija grupa oplemenila i obogatila muziciranje ‘’Amabasadora’’ a naročito su bili izražajni muzički trubački pasaži, koje je tako umjetnički  izvodio vrsne trubač Vlašić da je to stvaralo umjetnički ugođaj onome koji to sluša i voli muziku.

Ako čitalac pažljivo sasluša ovaj arhivski snimak te kompozicije, moći će i sam zakljućiti koliko su muzičari duvači doprinijeli da grupa ‘’Amabasadori’’ ima svoj sopstveni i osebujni muzički izraz!

http://youtu.be/mNDRKquzCqs

Tih ranih sedamdesetih godina redakcija ‘’Svijeta’’ organizovala je scenske spektakle pod nazivom ‘’Ljepotica plaže’’, akoju su vodili  Janez Tadić i Gordana Magaš. U programu su bili gosti Rejhan Demirđić, Vera Svoboda, Josipa Lisac,a ‘’dežurni’’ muzičari su bili ‘’Ambasadori’’.

Iako je stalno svirao  u Ambasadorima, Keco je bio uvijek zaposlen u Plesnom orketru RTV Sarajevo od 1971 godine sve do odlaska u penziju 1998.. Snimao je za potrebe Studijskog orkestra (Esad Arnautalić) i bio član Big Benda rtv Sarajevo (Dejan Zagorac). Kao predstavnik BiH, svirao u Big Bendu EBU 1975 godine. Komponovao je i pisao aranžmane za Big Bend I Revijski orkestar za program I festival.Dobitnik je nagrade za najbolji aranžman na festivali ‘’Prvi aplauz’’ I ‘’Mali šlager sezone’’ 1994 godine!

Prije rata je formirao sekstet  ‘’Happy End’’, koji je izvodio jazz, rock i evergreen muziku! Happy End je bio prvi džez iz BiH koji je gostovao na džez festivalima ; Njemačka I Švedska.

Big bend, čiji je Keco bio jedan od idejnih tvoraca (uz Marina Gradca, Vladimira Borovčanina Šente) nastupio je dvije hiljadite godine u dvorani ‘’Zetri’’ pred 11000 prisutnih! Gosti su bili legendarni trubač Gojković Duško I mnoga poznata imena sa prostora bivše nam zajedničke domovine!

To su podaci o jednoj bogatoj muzičkoj karijeri, a i iza tih podataka stoji svojim likom i djelom umjetnik trube Krešimir Keco Vlašić, trubač kojeg treba slušati, da bi čovjek stekao stvarnu sliku o ovoj sarajevskoj muzičkoj ”gromadi’.

Keco je muzički boem i kada svira džez, onaj koji sluša tu interpretaciju uočit će nešto neobično, a tako vrijedno! Njegova  interpretacija nije nikada idealno  ista, a to je upravo najveća osobina, lična i osebujna izaražajnost  velikih džez muzičara! Džez je kao muzički izraz nastao davno u Nju Orleansu, da bi vremenom postao osnova bluza i rokenrol muzike!

Za razliku od klasične muzike, u kojoj muzičar mora da svira striktno po notama, džez muzičari imaju slobodu improvizacije, samo slijedeći osnovu, a sve ostalo je do njihovog talenta.  Upravo u tome je Keco nedostižan, jer, iako školovan muzičar, on voli slobodu muzičara koji može da u džez muzici unosi svoje osjećaje kroz improvizaciju, tako dajući osnovnoj muzičkoj liniji svoju dušu  i svoj izraz, te na taj način obogaćuje interpretaciju. Pa kada slušate Kecu, kako svira na sarajevskom Džez festivalu, imate nekako osjećaj da da se u toj interpretaciji osjeti sva veličina njegove ljubavi prema Sarajevu.

Zato je, po meni lično, najbolji sarajevski džez muzičar  koji unosi znalački sva svoja osjećanja i ljubav prema gradu i životu u svoje kompozicije,  velemajstorski koristeći tu stvaralačku  slobodu koju mu nudi džez kao  muzički pravac!

I nije Keco  samo dobar u džezu, milina ga je slušati i živati u interpretaciji Rokenrola i Evergrina. Kada ga slušaš imaš nekako utisak da te vraća u neka ranija vremena, kada je bila muzika koju si volio i u kojoj prepoznaješ svoju mladost i njene radosti.

Zato za kraj, postavljam ovaj video, u kojoj je sadržano sve ono divno;  muzika, tekst, ugođaj jednog dragog vremena i jedne fine muzičke grupe, u kojoj je kecin doprinos bio maestralan!

About mirzahasanefendic

Née en Bosnie-Herzégovine, dans la vile de Sarajevo, Mirza hasanefendic eu une brillante carrière d'ingénieur, journaliste, écrivain et merveilleux père de famille...
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply