TRUBAČ IZ RAJE ZA RAJU…….KECO!

piše LJUBO PAVLOVIĆ

TRUBAČ IZ RAJE ZA RAJU….KECO!

Ovaj  Herb Alpert ili Nini Rosso,  naših srca trubač, tema je današnje priče.

 Pored zadovoljstva razgovora i pisanja o prijateljima i poznanicima, jave se i neki mali problemi koji hoće uzeti vremena da bi se prevazišli. Reči i ispričati priču o Keci nije lak posao ,pogotovo kada se trebaju sortirati podaci iz karijere i interesantna dogadjanja u kojima je bio ne samo svjedok ,nego i aktivni sudionik. I to kakav.

Upoznao sam  ga kao studenta koji je iz Osjeka 60 i neke, došao na Akademiju studirati na odsjeku Duvaći Instrumenti, trompet- truba. Ko se sjeća, zna da je to bio period lijepih velikih i nešto manjih,džez, plesnih, simfonijskih i drugih orkestara. Tu je postojala čitava linija u kojoj su dominirale trube. Do ove priče nisam ni znao koliko vrsta truba ima; Velika i mala, sopran, alt i bas truba,samo su neke od prisutnih,a rog i lovački rog su samo braća po izgledu. Dakle raznih veličina i oblika ,a zajedničko im je da se u njih puše ili duva. Za njega su govorili “ala je duši”. Bilo je u Sarajevu mnogo dobrih trubača od Tase do Vase /Amitović i Sudarević/,da mi drugi ne zamjere,njih uzimam kao stih i svi su bili u kvalitetnim orkestrima, pretežno RTV Sarajevo, ali i u bendovima npr Josipa Pepija Jurića, poznatog  sarajevskog profesora trobona i maestralnog muzičara.

Kecu izdvajam iz prostoga razloga što je najviše od svih kolega participirao u savremenoj zabavnoj ,pop i rock sceni grada i regije.Snimao je  sa kolegama iz orkestara stotine kompozicija za razne festivale muzike, arhive radio stanica i projekte vokalnih solista iz svih znanih i neznanih gradova bivše nam zemlje Juge . Kao što i sam kaže, osjećaj da odgovori na izazove vremena doveo ga je u vode u kojima se od prosjeka vinuo u vrhove popularnosti i struke.Trebalo je za takav  priključak neko vrijeme i par odluka,kao i malo sreće biti na pravome mjestu u pravo vrijeme. Sarajevo je to bilo.Nije se pokajao.

Kecu sam prvi put vidio na jednom izvanrednom koncertu grupe Indexi u Domu Milicije,negdje u proljeće 1967 godine. Prije nego opišem dogadjaj napisaću par rječi o  zdanju naše policije ili milicije, kako su ga zvali u tom periodu.Radi se o zgradi i prostoru koji je bio izuzetno multimedijalan, pa je u  razvoju Sarajeva godinama prestavljao mjesto gdje su kulturni programi predstavljani publici.Solidna zgrada na dva sprata,sa velikim restoranom, salom za sastanke, dvoranom za manifestacije, parkingom ispod samog objekta i divnim pogledom na Veliki Park koji se blago proteže do Titove ulice. Bilo je tu prilično živo. Često su u restoranu, svirali majstori zabavne i narodne muzike. Malo šaljivo u jednom periodu zvali su ga “Kod tri pendreka”. Moglo se u restoranu lijepo pojesti i zaplesati.

Tu je vježbao i čuveni orkestar milicije-limena glazba, koji je za lijepog vremena silazio u park i na trgu gdje je danas  ”Spomenik stradaloj djeci Sarajeva”, svirao za gradjane i prolaznike, najviše za djecu. Mi mali zvali smo ih Bleh Muzika. U koncertnoj sali bilo je kvalitetnih priredbi i nevjerovatno; počela su se otvarati vrata “čupavcima,” kako su zvali rokere. Gostovale su tu “Siluete”i neki od sarajevskih bendova,čak je bila i jedna gitarijada. Dakle,te 1967 godine u prljeće, Indexi su održali odličan koncert. Dvorana Doma Milicije bila je prepuna pa je mnogo mladih sjedilo izmedju redova. Atmosfera je bila usijana od uzbudjenja što nam se pruža prilika da omiljenu grupu muzičara vidimo na koncertu koji nije za ples,nego slušanje i gledanje. Svirali su moderan repertoar i publika je  počela glasano odobravati i skandirati za svaku odsviranu pjesmu. Odjednom počelo je  tiskanje  ispred bine. Zadnja izvedba kao kruna večernjeg  dogadjaja bila je pjesma Bitlsa: Penny Lane. Zgužvan u raji  gledao sam sa velikim uživanjem  i netremice, svaki potez popularne grupe i pojedinca na sceni. Sjećam se, finale , dionica sa trubom i pitanje ; kako će to izvesti?  

Odjednom na binu izlazi Keco i počinje delirijum  koji je on defakto “potpalio” kao šibicu medju rajom. Nekolicina   je iskočila na podijum i umješala se medju izvodjače. Uletjela je policija koja je, do tada jedan lijepi koncert posmatrala kao nešto što se ne može izroditi  u konflikt, i počela tjerati i gurati publiku nazad.U rukama palice kao prijetnja,ali niko nije ni okrznut. Sjećam se slike u kojoj dvoje mladića drži Bodu ,gitaristu Indexa, na ramenima,a drugo dvoje Kecu ,a oni sviraju i dalje. Eto sve je prekinuto možda minutu prije kraja, nedostajala je samo odjava ili najava nekog novog koncerta. Najljepše od svega je šaljiva činjenica ,da kada smo razgovarali u pripremi priče, Keco se nije mogao sjetiti tog momenta. Zato mi ,koji smo tamo bili, jesmo. Možda je imao malu tremu.

Sretao sam ga često u gradu tačno preko puta Ferijale  u Titovoj  i pozdravljao sa posebnim  poštovanjem.Tu smo se direktno i upoznali, malo duža kosa odavala me je kao mladog muzičara.Saznao sam poslije da je na tom mjestu, kao student bio prijavljen na hranu kod jedne divne žene koja je i bukvalno, hranila njega i kolege. Iako Lokalna zvijeza u usponu, nikada nije odbio susret i uvijek smo porazgovarali o aktuelnim muzičkim temama. Slijedeći koncert u kome su nam se ukrstila interesovanja , bio je u Fis-u. Gostovala je grupa “Dinamiti” iz Osjeka.

Došao sam mnogo ranije i zauzeo mjesto na balkonu odkuda se pružao diretktan pogled  “sa visine” na tada nezamislivo dobre “dinamitaše”.Upijao sam svaki pokret i udarac  Ratka Divjaka ,čarobnjaka sa palicama. Keci to nije promaklo i kada me je primijetio zbunjenog u istom položaju na balkonu, iako se publika već skoro razišla,pozvao da sidjem do njega.Bio je tu i Šaran ,takodje iz Osjeka,student arhitekture u Sarajevu,bubnjar koji je u Indexima naslijedio Djoku Kisića.  “Sada ćemo te upoznati sa Raletom” ,kratko je rekao. Van sebe od sreće ne sjećam se ni šta smo pričali. To je prvi put da mi je neko od velikih i priznatih dao kratke upute šta i kako raditi sa kompletom bubnjeva. Opet vrijeme teče,ja sviram svake subote i nedelje,matine igranke u  Pionirskom Centru na Grabavici sa grupoom “Mladi”.Već sam pisao o toj grupi ,koju su mladi Grbavice skoro pa obožavali. Svirali su tu ,Mute Mustafa Kurtalić, danas poznati bas gitarista mnogih grupa/ trenutno u Sunday Stories/ ,pa onda Muris Čičić profesor na Ekonomskom Fakultetu i Akademik,dobro znani Isa i Dubravka koji su već 70-te otišli svirati u Švedsku i Norvešku sa Pašom i još nekolicina veoma dobrih muzičara koji su defilovali scenom PC-a. Dobro smo prašili. Jedne nedelje pred sami kraj nastupa pojavljuju se Keco i njegov kolega muzičar i kažu da je došlo vrijeme da idem dalje u priznatije grupe,poziv je glasio i za Dubravku. Danas kada to realno posmatram sa distance drago mi je ,ali onda smo bili raja i dobri drugovi, ne samo kroz muziku,većina nego nas je  išla zajedno  u I Gimnaziju. Nije mi se odlazilo iz divnog i intimnog Pionirskog Cetntra. Druženja ,prve simpatije i sve što nam je bilo potrebno tada,čak i skroman honorar,imali smo. Kud ćeš bolje. Došao Keco i ja idem dalje. Ostalo je sve napisano o tim koracima.Danas smo i dalje prijatelji i znamo koliko je Keco dobroga uradio za muziku, ne samo u Sarajevu nego i u Regiji.

Kako je Keco počeo svoju muzičku karijeru?

Tornado -Osijek

 

                                     Grupa  Tornado  Osijek

Sve je krenulo u Osjeku gradu koji ima tradiciju dobrih muzičara i ljudi koji se razumiju u muziku ili glazbu. Tu je zvršio srednju muzičku školu Franjo Kuhač na odsjeku za trubu. Do dolaska u Sarjevo uspio je započeti karijeru kao član grupe Tornadosi koja je bila  popularna u Osjeku.Tu je saradjivao  sa Krunoslavom Kićom Slabincem poznatim interpretatorom, takodje Osječaninom i muzičarima koji i danas mnogo znače u ovim našim područjima. Nakon početnih uspjeha shvatio je da mora nastaviti obrazovanje u cilju sticanja znanja i novih mogućnosti ličnog usvršavanja na  instrumentu. Te 1964  godine upisom na  našu visoko- školsku ustanovu, Muzičku Akademiju,postaje i ostaje Sarajlija do danas. Odmah je počeo sa uključivanjem u pojedine rock grupe ,  paralelno sa  uspješnom orkestarskom karijerom koja je svojom profesionalnošću oštro distancirana od amatera zahtjevnim  profesionalizmom. Saradjivao   je i u amaterskim rock skupinama, ali nikada manjeg kvaliteta. Uvijek važi izreka da profesionalce u muzici ne čine najbolji, nego oni najodgovroniji i najuprniji. Razlika je u poštovanju obaveza/planovi, probe,dogovori/ iza kojih treba čvrsto stajati. Red ,rad i disciplina,formula je kvaliteta svih uspjeha. ’68 godine ,pun elana našao se sa svojim kolegom i drugom Laletom /Andrej Stefanović/ u tandemu kao brass linija, sa kvalitetnim muzičarima; braćom Šišić ,Mustafa -solo gitara i  Apapapa bubnjar ,svi poznatiji još kao Ilidžanski  Koralji, zatim još jedan iz Osjeka za klavijaturama Dragan Djuranić – Griz, bas gitara- Seno Sijerčić i pjevač  Vladimir Savčić – Čobi, koji se oprobao i kao bubnjar . Ta bi grupa i u današnjim uslovima bila dobra. Svirali su raznovrstan repertoar, od soula do popa i rock and rolla. Pokazalo se to na ljetnoj gaži u hotelu  Orlando u Srebrenom,koji km. od Dubrovnka. Ekipu je pojačao Miro Balta, pa su se u baru  smjenjivali izmedju sebe svaku drugu noć. Tek  da uhvate force za naredni dan. Sviranje u baru do kasno u noć ostavi posljedice na muzičare bez obzira da li si mlad ili nešto stariji.Čak kada se radi o nekada poznatom baru Hotel Evropa.

Soumeni Keco i Cobi

Da ne zaboravim grupa se zvala “Šoumeni” .Keco kaže da ih je tu direktno snimala tv Beograd sa pjesmom Dilajla/Delilah/ tada planetarno poznatog Toma Jones-a kao da je snimana za Čobija koji je tako dobro pjevao. Za taj snimak Keco se popeo na banderu i svirao trubu. Ubrzo se  uključuju u program  kreiran u Domu Izvidjača na Mejtašu pod nazivom 4 x 15′. Bilo je to nešto novo na ovim prostorima, brza izmjena različitih izvodjača kroz razne umjetnčke izraze….. muzika, književnost ,gluma sl.

 Svirajući u Hotelu Evropa ,Central ili drugim nastupima, brzo su uočeni od onih malo iskusnijih sa već ranije izgradjenim statusom.Tako u sjeni Indexa nastaje novi izuzetan bend. Nakon početnog  formiranja, čiji osnivač je bio Djordje Novković ,a frontmen Vladimir Savčić -Čobi,radja se kultna i jedna od najboljih sarajevskih i ex Yu grupa “Pro Arte”. Keco i Lale,njegov saksofon partner ,duo snova,uključuju se nešto kasnije,kada je Novković jedan period vodio Indexe nakon odlaska Kornelija Bate Kovača.

Treba reći da je u tom drugom okupljanju grupe amalgam i propagator bio Vladimir Borovčanin – Šento, danas penzioner  orkestra Radio Sarajeva, gdje je godinama svirao bubnjeve. Kombinacija sada izgleda ovako; Vladimir Savčić-Čobi  vok.solista, Mladen Draljača solo gitara,Slobodan M. Kovačević/ osnivač grupe “More”/ gitara i  bas gitarista Dražen Tuce / Kodexi/. Iskusni aranžer i klavijaturista Djordje Novković, ponovo se vraća u grupu,ali Keco odlazi na služenje vojenog roka tako da nikada nisu bili zajedno u grupi. Na prelazu u 70-te godine. Pro Arte su bile zaista sjajan bend i  o njima se zna mnogo i pisalo se mnogo. Naš cjenjeni bloger  Mirza Hasanefendić napisao je divan članak o Keci kroz “Pro Arte” tokom ljeta 1970 godine u Vrsaru.Ono što želimo dodati i Keco i ja, jeste repertoar i fenomenalan zvuk koji je imala ova grupa u periodu u kome je ovaj tandem saradjivao. Dobro se sjećam snage i jačine u izvedbi hitova Džems Brauna / James Brown/ i Vilson Piketa / Wilson Pickett/.Tako žestoke R&B, Soul i rock izvedbe nisu mogle nikoga ostaviti mirnim.

Ipak odlaskom u Zagreb grupa lagano mijenja svoj stil u zabavni pop-rock koji je podilazio  širokom autidorijumu. Keco i Lale ulaze  u naizgled sličan,uskoro popularniji i kvalitetniji bend : “Ambasadori”. Iako su inicijatori bili dirigent i keyboards, Robert Ivanović,trombon Srdjan Stefanović i Slobodan Vujović- gitara, ubrzo se formira stabilna formacija koju su sačinjavali Vuja-gitara,  Keco i Lale-duvači, Perica Stojanović -bubnjevi ,hammond Vlado Pravdić i bas gitara- Ivica Vinković i kao šlag na tortu sa mikrofonom  Zdravko Čolić. Kratak je prostor da se nabroje čuveni muzičari koji su saradjivali sa grupom kroz godine postojanja, od basiste i kompozitora  Enesa Bajramovića,bubnjara Miroslava Šaranovića i još nekolicine fenomenalnih i kvalitetnih.

Ambasadori

Keco sa ponosom kaže da je bio impresioniran  sposobnostima i specifičnostima vokalnih solista koji su dali poseban pečat grupi. Krenulo je sa Zdravkom Čolićem, pa Ismetom Dervoz ,Jasnom Gospić i Hajrudinom Varešanovićem-Harijem. Nije ni čudo što je u raznim izdanjima i reprintima ,ova grupa prodala preko 2 miliona primjeraka , učestvovala na pjesmi Evrovizije i pored mnogih nezaboravnih pjesama,imala hit “Zemljo Moja”-himne vrijedan. Festival Vaš Šlager Sezone i ostale sliče smotre diljem regije,  ostavimo statistici i biografima. Isto važi za gostovanja  širom zemlje i inostranstva . Samo u SSSR-u bili su pet puta što sami,što u paketu prateći sve poznate soliste naše zemlje i pri tome imajući svoje  centralno mjesto u tim nastupima.

Sve drugo je rečeno,a ja se vraćam na Kecu čovjeka koji toliko toga treba da pamti ,a sve je manje u stanju, kao svi mi iz generacije iza njega. Svi ovi natpisi koje lagano prekriva prašina samo su znak da su u vremenu bili neki ljudi-muzičari koji su nešto dali od sebe svima nama da se osjećamo bolje i srećnije .Jedan od takvih sasvim sigurno je Keco I kao čovjek i kao muzičar.

U radu sa poznatim muzičkim grupama i solistima svjetla pozornice i svih medija okrenuta su u punom sjaju ka zvjezdama programa i istaknutim instrumentalistima. Ipak postoji još jedna aktivnost koja se kod biranih profesionalac zove “rad za dušu”.To su sati i sati vježbanja i ne toliko burnih nastupa kao na pop i rock koncertima. Radi se o orkestrima različitih muzičkih žanrova. Moj sagovornik i junak ove priče nikada nije prestao biti aktivan i doprinosti koliko je u njegovoj moći, da to sve bude upakovano u jedan ozbiljan rad i moderan zvuk. Krenula je energija odmah za vrijeme studenstskog doba,od 1964 je u studijskom orkestru kojim je rukovodio Esad Arnautalić. Slobodno vrijeme i koji dinar znao je zaraditi svirajući honorarno u Narodnom Pozorištu. Kako je ušao jednom u studio Radio Sarajeva,skor da i nije izišao iz njega do penzije. Kada bih navodio šta je sve i za koga snimao bila bi to solidna knjižica. Masa arhivskih snimaka za soliste ,festivale ,tv emisije i sve to u plesnom,simfonijskom i drugima orkestrima. Zvuči kao kuriozitet da je snimao i učestvovao u svim “Šlagerima Sezone od prvog do posljednjeg”.Bio je član i Big Benda koji je vodio Dejan Zagorac,a ubrzo ,tačnije 1971 zapošljava se profesionalno kao član Plesnog Orkestra RTV Sarajevo, gdje je do penizije radio kao prvi trubač.

Kao takav bio je častan predstavnik Jugoslavije iz  BiH na EBU 1975 g./evropska radio-difuzna unija/ i svirao na koncertu sa muzičarima iz cijele Evrope koji su predstavljali svoje zemlje .Pored svih aktivnosti našlo bi se vremena i za komponovanje i rad na aranžmanima. Najviše je uložio u instrumentalne kompozicije,komponovao ih je preko stotinu. Dvije nagrade su mu posebno važne,ona za najbolji aranžman na Prvom Aplauzu,festivalu koji je bio jako važan u razvoju muzike u BiH gdje su talenti mogli uzeti učešće i prvi put javno pokazati šta znaju i nagrada na Malom Šlageru 1994.  Keco je prije rata formirao sekstet “Happy And”. Ova skupina izvanrednih

muzičara svirala je Jazz rock i Evergrine i prvi su bend  iz BiH koji je učestvovao na jednom internacionalnom Jazz festivalu izvan zemlje;  Ulm ,Njemačka 1996 g i Askersund,Švedska 1997g. Jedan od zadnjih poduhvata bio je osnivanje Big Benda  čiji je bio aranžer i korepetitor, idejni i organizacioni tvorac.

Unuka i unuk sa dedom

 

 

                                   Unuka i unuk sa dedom

Nije rekao ,ali ja znam, u razgovore o muzici, rezultatima,uspjesima i svemu onome što taj glamur okružuje, izostaju neke informacije o ličnoj i porodičnoj sreći. To je ustvari najveći uspjeh Kece, sredjen život ,supruga dvoje djece i unučadi i što je još ljepše svi su u muzici i uz muziku, kćerka je završila Muzičku Akademiju ,unuk takodje svira gitaru i voli klasiku. Ovih dana unuka nastupa u  poznatom mjuziklu Annie u Narodnom pozorištu. Iako najmladja ima svoju rolu. Genetika i tradicija.

Treba ovu dugu priču završiti. Obzirom da bih mogao biti ličan prema kolegi, prepustiću to  Mirzi Hasanefendiću koji je za njega  lijepo rekao;”volim kada imam posla sa ljudima finih manira………genetski gospodin….osoba koja njeguje kulturu dijaloga……..fini džentlmen”. Šta ja tu još mogu dodati, osim da mi je drago što ni nakon skoro 50 godina respekt nije prestao i što smo nekada davno dijelili binu koja nam je oplemenila živote i što poznajem divnog čovjeka i vanserijskog muzičara.Bilo je veliko zadovoljstvo družiti se u pripremi ovog teksta.

Neka se zna malo više o našem Keci.

 

U Sarajevu 2 juna 2016 godine.

 

 

 

About mirzahasanefendic

Née en Bosnie-Herzégovine, dans la vile de Sarajevo, Mirza hasanefendic eu une brillante carrière d'ingénieur, journaliste, écrivain et merveilleux père de famille...
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Comments are closed.